Cuda se rastvaraju u znakovima drustvenosti i mnogih znanja koja se cak ni ne iskljucuju medjusobno, a herojstvo uma postaje stvar arheologije i muzeja duha. Moc je konacno sama, bez potrebe da se legitimise iz osnova nekakve metafizicke istine, smisla ili neporecive objave; ona se svercuje, ali funkcionise. Karte su izmesane, a svetastvo i herojstvo su izgubili tlo pod nogama, i svaki razlog koji bi ih zasnovao, nuzno se raspada pred mnostvom protivrazloga u odsustvu jednog tvrdog, koji bi se mogao podneti i s kojim bi se moglo rvati. Otuda su heroji jedne parodirane istorije, heroji komedije koji se menjaju sa promenama ukusa, trenda, stila, koji se skidaju sa scene hitrije nego maske glumaca posle predstave. Jovan Zivlak (1947) pise poeziju i knjizevnu i likovnu kritiku. Autor je do danas sledecih knjiga pesama: Brodar (1969), Vecernja skola (1974), Cestar (1977), Tronozac (1979), Cekrk (1983), Napev (1989), Ziinski izvestaj (izbor iz poezije, 1989), Cegrtasci (1991), i Obretenje (izabrane pesme, 1993, 1994, 1996). Pojedine knjige su mu prevedene na francuski, madjarski, makedonski, italijanski, slovacki i rumunski jezik. U ovim strogo promisljenim i umetnicki artikulisanim esejistickim istrazivanjima, u cijoj je autenticnoj intelektualnoj osnovi svojevrsni pesnicki duhovni program, pesnik govori putem opisa i secanja o poetikama i mitovima naseg opstanka i malim i velikim pricama sveta.