Խաչատուր Աբովյանը ծնվել է Երևանի մոտ գտնվող Քանաքեռ գյուղում, 1809 թվականին։ Աբովյանը համարվում է արևելահայ նոր գրականության հիմնադիրը և առաջին վիպագիրը, ով գրել է աշխարհաբար լեզվով Նրա առաջին գլխավոր աշխատություւնն է "Վերք Հայաստանի" պատմական վեպը, որի մեջ ներկայացված է հայ ժողովրդի կյանքը և տառապանքը պարսից տիրապետության շրջանում Ստեղծագործության մեջ Աբովյանը պատկերել է մեր ժողովրդի հայրենասիրությունը, նրա հերոսական ոգին, ազնիվ ձգտումները, ինչպես նաև հայոց աշխարհը՝ իր գեղեցիկ բնությամբ, հպարտ լեռներով, ծաղկանկար դաշտերով ու խոր-խոր ձորերով

Աբովյանը կյանքի վերջին տարիներին հոգեկան խոր տառապանքներ է ունեցել Իր քարոզած լուսավոր գաղափարների պատճառով վաստակել էր մեծ թվով խավարամիտ թշնամիներ, որոնք ամեն կողմից հալածում էին նրան Եվ ահա 1848 թվականին, ապրիլի 2-ին, տանից դուրս է գալիս ու այլևս չի վերադառնում Նրա մահվան մասին զանազան ենթադրություններ կան, բայց և ոչ մեկը ճշտված չէ Այսպիսի ողբերգական վախճան է ունեցել Աբովյանը