Weiss was de koning van "va banque" en de koning van het combinatiespel. Dit kwam tot uiting in de zogenaamde vluggertjes waarin hij onverslaanbaar was. Daarin kon hij zijn 'va banque' (alles of niets) tendensen van de fantasie de vrije loop laten, in razend tempo en met onfeilbare zekerheid. Dit was ook het geval in de simultaan seances die nog herinnerden aan de oude glorie die zijn reputatie altijd had voortgebracht. Hij speelde ongekend snel waardoor zijn razendsnelle speelstijl niet te volgen was, en zijn kennis van het mooie en verrassende slagspel verbaasde iedereen. Hij beheerste de drie hoofdonderdelen van het spel; problemen, de slagzetten en het hele spel in zijn meest grillige vormen. Als men speelt en naar zijn problemen kijkt, vindt men in de eerste plaats de ultieme economie in zijn werk: zijn problemen zeggen veel met heel weinig materiaal. Op de tweede plaats, vinden we puurheid en originaliteit. Weiss was een echte probleem-kunstenaar en zijn creaties raken dan ook het fijne, het subtiele en het artistieke dat ons op deze manier kan raken. Een probleem met zeven keer meerslag is zeer zeldzaam, maar Weiss was n van de eersten die ermee op de proppen kwam. De zoektocht naar problemen samengesteld door de grootmeesters is een zinloze zoektocht. Zoals met zoveel prominente spelers, is het maken van problemen voor hen een bijna gesloten gebied. Weiss was wat dat betreft een heel grote uitzondering.