De wereldkampioen Isidore Weiss, de "Napoleon van het dambord", had een uitzonderlijke positie onder de grootmeesters. Zelfs nu zijn partijen achterhaald zijn en het speelplan in veel ervan volledig is weerlegd door nieuwe theorien, wordt men, wanneer ze nagespeeld worden, altijd getroffen door de charme van een natuurtalent, de brede strategische opzet, het scherpe oog op de enige zwakte in het tegenspel, en niet in de laatste plaats door het fijne spelgevoel, waardoor deze Franse meester zich in onbekende situaties kon orinteren. Ik heb genoten van de verrassende zet, ook in zijn partijen, en hij maakte vaak zetten die vele anderen sterk zouden afkeuren. Deze verrassende zetten zijn terug te vinden in al zijn constructies, vooral in zijn eindspellen. Het riskante combinatiespel gaf Weiss de kans op briljante vindingrijkheid. Waar is de speler die tegenwoordig nog Weiss-openingen durft te spelen, sinds het monster van de theorie het spel in bezit nam? Als je Weiss zijn partijen van meer dan 100 jaar geleden vergelijkt met het huidige positiespel, dan zie je wat er is gewonnen, maar ook wat er is verloren. De romantiek overheerst in het eerste, het laatste is een product van studie, vaak droog en alleen begrijpelijk voor de ingewijde. Wat een geweldige promotionele waarde hebben die oude partijen behouden!