In deze reflectie over mondiaal bestuur komt naar voren dat de wereld steeds slechter wordt en verdeeld blijft in twee diametraal tegenover elkaar staande blokken: de rijken en de armen. Mondiaal bestuur bestaat niet zolang de verschillende ingevoerde mechanismen bijdragen aan de bevordering van sociale ongelijkheden tussen staten en tussen rassen. Het is veeleer het wanbeleid dat voor onzekerheid zorgt. Inderdaad, zonder gerechtigheid die tegengesteld is aan iedereen, rijk en arm, blank of zwart, joods, christelijk, islamitisch, hindoe stisch, animistisch, etc., wordt het wereldbestuur de wet van de jungle waar de sterksten alleen bevelen geven en de zwaksten domineren. Politiek is inderdaad synoniem geworden met leugens, intriges en overheersing, omdat alle middelen, zelfs het kwaad, als goed worden beschouwd zolang ze het gewenste doel bereiken. Deze manier van het waarnemen van de politiek heeft alle mogelijke wegen voor de mens geopend, waardoor hij een wolf tegen zijn medemens is geworden. De verdorvenheid van de moraal die de moderne samenleving in de 21e eeuw kenmerkt, is een duidelijke aanwijzing voor de ondergang van de mens.