Studija mr Marijane Teric "Unutrasnja strana vremena" (nastala kao magistarski rad) ukazuje na ključne poetičke premise romana, kao i na osnovne elemente i tehnike Pavicevog romanesknog postupka i tako daje pregled relevantnih kritičkih i teorijskih stavova o fenomenu fantastičke knjizevnosti, ali i o recepciji ovog dela Milorada Pavica, sto uz neophodan osvrt na pisčevu autopoetiku, pruza uvid u mogucnosti čitanja ovakvog tipa teksta i pomera interpretativne modele ka savremenim izučavanjima. Stoga sublimira najvaznije stavove knjizevne kritike, zaključivsi da je Milorad Pavic, zahvaljujuci prekoračenju knjizevnih konvencija i vestom kombinatoričkom igrom sa tradicijskim motivima i određenim arhetipskim obilezjima, poigravanjem granicama fikcije i stvarnosti, dekonstrukcijom, kolazno-montaznom tehnikom, fragmentarnoscu, narusavanjem pripovedačkog sveznanja, mistifikacijom, kao i interakcijom različitih delova teksta, prosirio granice postmodernističkih narativnih strategija.