Blonnik pokarmowy zmienia mikroflorę jelita grubego. Dieta bogata w blonnik pokarmowy hamuje endosymbiotyczny wzrost archeologiczny prowadzący do homosyntezy gatunku. Dieta wysokoblonnikowa prowadzi do zwiększonego wytwarzania maślanu i hamowania HDAC, co prowadzi do ekspresji gen w HERV i ich reintegracji z genomem. Skaczące geny HERV przyczyniają się do dynamiki genomu i są ważne w ewolucji polączeń synaptycznych i homo sapien neocortex. Dieta o niskiej zawartości blonnika zwiększa wzrost kolonii i archaiczną endosymbiozę, przyczyniając się do neandertalizacji gatunku i m zgu. Dieta o niskiej zawartości blonnika i obniżony poziom maślanu przyczynia się do modulacji acetylacji histonu i zmniejszenia generacji sekwencji HERV. Przyczynia się to do usztywnienia genomu i zmniejszenia polączeń synaptycznych. Prowadzi to do supresji kory m zgowej i dominacji m zgu, przyczyniając się do neandertalizacji m zgu i neandertalicznych zaburzeń poznawczych afektywnych m zgu.