Toen drie paren (Menai Strait - Gwynedd, Skomer MNR - Cardiff, L'Estartit - Barcelona) en het resultaat van de hypothese werden overwogen, bleek een dergelijke conclusie: a) De hoge troebelheid (d.w.z. de Menai Strait) kon niet worden verklaard door alleen de windsnelheid, er moesten andere factoren zijn. De Menai Strait had veel meer deeltjes dan de wind in Gwynedd ze samen met het constante getij kon laten draaien. Daarom draaide deze hoge windsnelheid alleen de toplaag van het water, maar waren er nog steeds deeltjes op de bodem. In feite maakten die gesprongen deeltjes samen met die aan de onderkant de zeestraat zeer troebel. b) Matige troebelheid (d.w.z. Skomer MNR) kon worden aangedreven door gematigde wind. Bij de aanwezigheid van voldoende deeltjes had de windsnelheid in Cardiff genoeg energie om ze samen met het getij te laten draaien en zo een gematigde troebelheid te veroorzaken. c) Helder zeewater (d.w.z. L'Estartit) kon niet worden verklaard door de windsnelheid. Een nog hogere wind dan verwacht in Barcelona kon geen troebelheid veroorzaken door onvoldoende hoeveelheid deeltjes.