In de huidige ruimtelijke ordening en beleidshervormingen over de hele wereld wordt de betrokkenheid van de burgers als fundamenteel beschouwd voor het bereiken van een duurzame en veerkrachtige ontwikkeling van de steden. Dit boek gebruikt het geval van de stad Kigali, Rwanda, om de notie van burgerparticipatie in stedenbouwkundige processen te bespreken als een belangrijke determinant voor het bereiken van stedelijke duurzaamheid en veerkracht. Het onderzoek werd uitgevoerd door middel van een analyse van planningsbeleidsdocumenten in Kigali, gevolgd door interviews met achttien belanghebbenden in de stadsplanning en -ontwikkeling van Kigali. De resultaten wijzen op een gebrek aan burgerparticipatie in de besluitvorming op het gebied van stadsplanning in Kigali, hoewel er in het beleid en de regelgeving veel aandringt om dit te bevorderen. De noodzaak van actieve betrokkenheid van de gemeenschap bij het stadsplanningsproces werd vastgesteld; maar ook in Kigali zijn de belemmeringen voor het vergroten van de burgerparticipatie aanzienlijk. Een participatieve aanpak kan een aantal van de planningsfouten aanpakken, maar de kracht ervan om de onderliggende patronen van overgereguleerde ruimtelijke ordeningssystemen te veranderen blijft onzeker.