W dzisiejszym planowaniu przestrzennym i reformach politycznych na calym świecie zaangażowanie obywateli jest uważane za fundamentalne dla osiągnięcia zr wnoważonego i prężnego rozwoju miast. W niniejszej książce wykorzystano przypadek miasta Kigali w Rwandzie, aby om wic pojęcie uczestnictwa obywateli w procesach planowania urbanistycznego jako kluczowego czynnika warunkującego osiągnięcie zr wnoważonego rozwoju i odporności miast. Badania przeprowadzono poprzez analizę dokument w dotyczących polityki planowania w Kigali, a następnie wywiady z osiemnastoma interesariuszami zajmującymi się planowaniem i rozwojem miast w Kigali. Wyniki badań wskazują na brak udzialu obywateli w podejmowaniu decyzji dotyczących planowania miejskiego w Kigali, mimo że w polityce i przepisach prawnych pojawiają się istotne postulaty dotyczące jego promowania. Stwierdzono koniecznośc aktywnego zaangażowania spoleczności lokalnej w proces planowania miejskiego; jednakże w Kigali występują r wnież istotne bariery dla zwiększenia udzialu obywateli.