W celu ulatwienia nauczania matematyki w szkole podstawowej, uczynienia jej mniej abstrakcyjn? i sztywn? w odniesieniu do konkretnych tre?ci oraz bardziej zbli?on? do rzeczywisto?ci uczniów, niniejsza praca ma na celu pokazanie odmiennego spojrzenia na dotychczasow? wiedz? uczniów i praktyk? pedagogiczn? w klasie w zakresie tre?ci matematycznych, wychodz?c od kultury uczniów i pedagogiki Freire'a, proponuj?c zabawow? metodologi? autonomii w edukacji matematycznej. Freire (1999) wprowadza pedagogik? autonomii, wyja?niaj?c swoje powody analizowania praktyki pedagogicznej nauczyciela w odniesieniu do autonomii bycia i wiedzy ucznia. Rozumie si?, ?e nauczyciel powinien stale si? ksztalcic, poniewa? czlowiek wykazuje swoje zdolno?ci, rozwijaj?c swoje umiej?tno?ci poprzez wykonywanie zawodu. W przeciwnym razie ucze? b?dzie jedynie odbiorc? informacji, a nauczyciel powinien zaproponowac "zbli?enie si? do wcze?niejszej wiedzy uczniów, aby dzi?ki tym informacjom móc przedstawic tre?ci uczniom, którzy b?d? mieli mo?liwo?c i przestrze? do kwestionowania nowej wiedzy" (FREIRE, 1999). Niniejsza praca opiera si? zatem na badaniach jako?ciowych i etnograficznych.