Tarcie, stanowi?ce wyzwanie kliniczne, szczególnie w przypadku mechaniki ?lizgowej, musi byc skutecznie rozwi?zane, aby zapewnic optymalne wyniki ortodontyczne. Tarcie to sila, która opó?nia lub przeciwstawia si? wzgl?dnemu ruchowi dwóch stykaj?cych si? obiektów. Kierunek tarcia jest styczny do wspólnej granicy dwóch stykaj?cych si? powierzchni (Drescher et al, 1989)1. Gdy dwie stykaj?ce si? powierzchnie ?lizgaj? si? wzgl?dem siebie, powstaj? dwie skladowe calkowitej sily: skladowa fikcyjna (F) jest równolegla, ale przeciwna do ruchu ?lizgowego, a sila normalna (N) prostopadla do stykaj?cych si? powierzchni i do skladowej fikcyjnej.Podczas mechanoterapii obejmuj?cej ruch zamka wzgl?dem drutu, tarcie na styku zamka i drutu mo?e uniemo?liwic osi?gni?cie optymalnych poziomów sily w tkankach podtrzymuj?cych. Dlatego te? zmniejszenie oporu tarcia ma tendencj? do korzystnej reakcji tkanek twardych i mi?kkich. Zaproponowano, ?e okolo 50% sily przylo?onej do przesuwania z?ba jest wykorzystywane do pokonania tarcia. Inne czynniki wplywaj?ce na opór tarcia obejmuj? ?lin?, rozmiar i material drutu lukowego, k?t nachylenia drutu do zamka oraz sposób podwi?zania.