Choroby jamy ustnej, charakteryzuj?ce si? infekcjami mikrobiologicznymi, stanami zapalnymi i niszczeniem tkanek, pozostaj? globalnym wyzwaniem zdrowotnym. Pomimo post?pów w medycynie stomatologicznej, istniej?ce materialy ograniczaj? skuteczne leczenie i regeneracj? tkanek. Biomaterialy ewoluowaly od pasywnych struktur do bioaktywnych materialów, które przywracaj? funkcje jamy ustnej. W?ród nich hydro?ele wyró?niaj? si? biokompatybilno?ci?, porowato?ci? i lepkospr??ysto?ci?, na?laduj?c macierz pozakomórkow? w celu wspierania przyczepiania, proliferacji i ró?nicowania komórek.Od czasu pierwszych wzmianek w 1894 roku, hydro?ele przeszly znaczn? ewolucj?. Pierwszy syntetyczny hydro?el, polihydroksyetylometakrylan (pHEMA), pojawil si? w 1960 roku. Pó?niej badania rozszerzyly si? na inteligentne hydro?ele reaguj?ce na bod?ce, hydro?ele do wstrzykiwania w celu dostarczania leków i superporowate hydro?ele do szybkiego wchlaniania. Najnowsze hydro?ele DNA integruj? programowalno?c molekularn? w celu precyzyjnego wykorzystania biomedycznego. Innowacje te zwi?kszaj? rol? hydro?eli w dostarczaniu leków, biosensingu i medycynie regeneracyjnej, rewolucjonizuj?c leczenie jamy ustnej i twarzoczaszki. Ich zdolno?c adaptacji sprawia, ?e staj? si? kluczowymi materialami w nowoczesnych badaniach nad biomaterialami stomatologicznymi.