Rola i warto?c rodzimych systemów wiedzy w umacnianiu i kontekstualizowaniu edukacji jest od dawna uznawana (UNESCO, 1978). W tym kontek?cie przeprowadzono wiele bada? koncentruj?cych si? na dokumentowaniu i badaniu systemów wiedzy tubylczej na ?wiecie, w tym w krajach Afryki Poludniowej. Jednak w kontek?cie Afryki Poludniowej du?a cz??c tych bada? nie przelo?yla si? na praktyczne procesy programowe, pozostawiaj?c procesy edukacyjne zdekontekstualizowane (O'Donoghue, 2002; Mokuku, 2004; Shava, 2005). Powi?zania mi?dzy szkol?, domem i szersz? spoleczno?ci? pozostaly slabe (Taylor i Mulhall, 2001). Efektem netto ograniczonej integracji rdzennych systemów wiedzy z glównym nurtem procesów edukacji ekologicznej bylo to, ?e rdzenni uczniowie (np. w spoleczno?ci wiejskiej Sebakwe) nadal byli nara?eni na 2 ró?ne ?wiatopogl?dy, ?wiatopogl?d zachodniej nauki i ?wiatopogl?d ?ycia codziennego. Wl?czenie systemów wiedzy o ludno?ci tubylczej do glównego nurtu edukacji, takich jak program edukacji ekologicznej Sebakwe (SEEP), jest jednym ze sposobów kontekstualizacji edukacji i poprawy jej znaczenia dla spoleczno-kulturowego zaplecza uczniów.