Homeostaza jest istotn? cech? ?ycia w otwartym ?rodowisku. Po raz pierwszy zostala sformulowana przez Claude'a Bernarda w XIX wieku, a w XX wieku powrócil do niej Waddington, aby docenic ró?ne aspekty wymiany mi?dzy organizmem a jego ?wiatem zewn?trznym. Zaapelowano o rozwój homeostatologii jako przedmiotu interdyscyplinarnego w celu zapewnienia globalnego i ujednoliconego opisu ?ywych systemów. Jest to najbardziej warto?ciowe podej?cie, daj?ce mo?liwo?c dzielenia si? wiedz? i pomyslami ze wszystkich dyscyplin zwi?zanych ze zdrowiem i chorob? oraz przedstawiania propozycji przyszlych zastosowa?. Stopniowo wylania si? pogl?d, ?e integracyjna homeostaza organizmów wy?szych reprezentuje struktur? dyssypatywn?, mo?liw? dzi?ki sieci mechanizmów i procesów homeostatycznych wyartykulowanych wewn?trz i pomi?dzy ró?nymi poziomami systemów biologicznych. Glówne zasady homeostazy integracyjnej to bogactwo poprzez ró?norodno?c, optymalne kompromisy, modelowanie funkcji wej?cia-wyj?cia systemów, sprz??enia informacji z przeplywami materialowymi i energetycznymi oraz ni?sza moc, wy?sza kontrola.