Przewidywalno?c reakcji tkanek mi?kkich i zmian symetrii po operacji ortognatycznej jest ograniczona, szczególnie w obszarze szcz?ki i ?rodkowej cz??ci twarzy, ze wzgl?du na slabe korelacje mi?dzy zmianami w tkankach twardych i mi?kkich w tych regionach. W ostatnich dziesi?cioleciach nast?pil niezwykly rozwój technologii trójwymiarowych, który znacz?co wplyn?l na ró?ne obszary zastosowa?. Leczenie deformacji z?bowo-twarzowych zazwyczaj wymaga pol?czenia strategii ortodontycznych i chirurgicznych. Procedury takie jak osteotomia Le Fort I (LFI), obustronna osteotomia strzalkowa (BSSO), wewn?trzustna osteotomia pionowa (IVRO), osteotomia strzalkowa (SSRO), chirurgia bimaxillary i genioplastyka s? cz?sto stosowane w celu zaspokojenia specyficznych potrzeb pacjentów z takimi schorzeniami. Planowanie tych interwencji cz?sto opieralo si? na metodach dwuwymiarowych. Post?py w grafice 3D i narz?dziach do obrazowania umo?liwiaj? obecnie eksploracj? planowania chirurgicznego i przewidywanie konsekwencji ró?nych strategii klinicznych. Co wi?cej, chirurdzy mog? wykorzystywac technologi? laserow? 3D do skanowania i mapowania powierzchni twarzy, co jest istotnym narz?dziem w podkre?laniu skutków zmian w skórze twarzy.