Badanie to obejmowalo pi?c antygenów, z których ka?dy byl badany z trzema immunoglobulinami (calkowita IgG, IgG1 i IgG4) przy u?yciu testu ELISA z miareczkowaniem szachownicy w celu okre?lenia optymalnego st??enia antygenu i rozcie?cze? surowicy do przygotowania zestawów diagnostycznych. Po?rednia metoda ELISA zostala nast?pnie wykorzystana do oceny warto?ci wydajno?ci diagnostycznej (DPV) (czulo?c, swoisto?c, skuteczno?c diagnostyczna, dodatnia warto?c predykcyjna i ujemna warto?c predykcyjna) w oparciu o warto?c odci?cia ka?dego antygenu z calkowit? IgG i jej podklasami (IgG1 i IgG4). Antygen B (AgB) oczyszczono z plynu hydatidowego i poddano obróbce elektroforetycznej w celu wyizolowania jego pasm (8 kDa, 16 kDa i 24 kDa AgB), które wykorzystano jako antygeny, oprócz antygenu oczyszczonego z protoskoleców. Spo?ród 15 przygotowanych zestawów, te zawieraj?ce podjednostk? 8 kDa AgB i IgG4 wykazaly najlepsz? wydajno?c. Wyniki z krzywej ROC wskazaly, ?e podjednostka 8 kDa miala najwy?sz? dokladno?c diagnostyczn?, gdy byla testowana z IgG4 i IgG1. Ponadto badanie to obejmowalo immunizacj? królików AgB, a wyniki wskazywaly, ?e AgB mo?e modulowac odpowied? immunologiczn? w kierunku nastawienia Th2.