Niniejsza ksi??ka koncentruje si? na analizie i kategoryzacji klastrów jonów zintlowych. Podobnie jak inne klastry, takie jak borany, metaloborany, karbonyle i zlote klastry, klastry jonów zintl równie? podlegaj? zasadzie walencyjno?ci szkieletu. Na pierwszy rzut oka klastry jonów zintl wydaj? si? skomplikowane, ale po rozlo?eniu ich na liczby szkieletowe okazuj? si? uporz?dkowane i zrozumiale. Jednym ze sposobów wyprowadzenia liczb szkieletowych jest u?ycie VE = 8n - 2K dla pierwiastków grupy glównej, gdzie VE to liczba elektronów walencyjnych pierwiastka szkieletowego, N to liczba pierwiastków szkieletowych, a K to liczba szkieletowa pierwiastka. Natomiast dla pierwiastków metali przej?ciowych odpowiednie równanie to VE = 18n - 2K. Uzyskane liczby szkieletowe mo?na wykorzystac do dekompozycji wzoru klastrowego i wyodr?bnienia liczby klastrowej K, która jest liczb? calkowit?. Ten K z odpowiadaj?cym mu elementem szkieletowym n daje nam parametr Kn, to wla?nie ten parametr Kn ostatecznie daje nam informacje o liczbie elektronów walencyjnych klastra, który zawiera formula klastra. Ponadto parametr Kn dostarcza nam równie? informacji o wst?pnym rozmieszczeniu elementów szkieletu.