Niedawne odkrycie liczb szkieletowych umo?liwilo analiz? i kategoryzacj? szerokiej gamy klastrów chemicznych. Nale?? do nich mi?dzy innymi borany, metaloborany, jony Zintla, klastry matrioszki, karbonyle metali przej?ciowych i zlote klastry. Istnieje jednak jedna dziedzina klastrów, której nie po?wi?cono jeszcze nale?ytej uwagi w ramach Nowej Teorii Klastrów. Niniejsza ksi??ka koncentruje si? glównie na analizie klastrów metalokarbonylowych przy u?yciu liczb szkieletowych i koncepcji teorii pier?cieni. Koncepcja teorii pier?cieni rozpatruje ligandy klasterowe, takie jak C4H4, C5H5, C6H6, C7H7 i C8H8 w kategoriach elementów szkieletowych, takich jak ligandy w?glowe (C) i (H) w tych przykladach, a nie tylko dawców elektronów. Potencjal dawcy elektronów jest naturalnie ujawniany w kategoriach ogólnych powi?za? klastra K=n+t, gdzie n=pierwotne powi?zania i t=podstawowe powi?zania. Wreszcie, klastry w tej ksi??ce zostaly podzielone na grupy w oparciu o liczb? pier?cieni od jednego pier?cienia do ukladów pi?ciopier?cieniowych.