Sasa Hadzi Tancic napisao je knjigu kratkih prica pod naslovom Kafkin sin; vec naslovom sugerisuci da u svetu posgoji ponavljanje kao datost i da se zivot, u izvesnom smislu, odvija u tom ponavljanju. Ocekivali bismo nesto od "kafkinskih stimunga," one hladne jeze od elemenata koji zarobljavaju coveka i pred kojima nema sasa ni odbrane. Ali u ovim kratkim, borhesovski srezanim pricama postoji nesto drugo. Sem, mozda, u pricama "Istraga," "Sloboda," "Kafkin sin," "Zicana ograda," u kojima se nesloboda javlja kao sablasna tisina savesti o zagadjenosti bica, kao muk bica sa oruzjem, koje bdi nad vasom zagradjenom slobodom, ove price se sire u otopove simbolickih projekcija ciju sirinu i slozenost tesko mozemo sazeti u zatvorene definicije.