Koridora ç?k?p,
-Yard?m edin, kimse yok mu? diye ba??rmaya ba?lad?m.
Sesimin olanca gücüyle ba??r?yordum ama ç??l?klar?m duyulmuyordu. Sanki karanl?k bir kuyuya at?lm??t?m. Alt kata indi?imde resepsiyon çal??an?, yeni gelen mü?teriyle ilgileniyordu. Ziyaretçi koltuklar?n?n oldu?u bölümde adam?n biri kad?n satmakla me?guldü. Sat?l?k etleri iyice görünüp i?tah kabarts?n diye aç?k k?yafetler giydirilmi? iki genç kad?n, üzgün bir yüzle kurbanl?k koyun gibi yan yana oturuyorlard?. Nedense yanlar?na gitme ihtiyac? içinde aya?a kalkt?m... Kad?nlar beni görmüyordu. Çok süslü, makyajl? olduklar? için hemen tan?yamad?m. Bunlar benim çocuklar?md?. Biri üniversiteye, di?eri lise son s?n?ftaki k?zlar?m, mafyan?n eline dü?mü?tü.
Öyle bir duygu kaplad? ki içimi, sanki yüre?ime üst üste iki balta darbesi ald?m. Nefes nefese ba??ran bir sesle, ellili ya?lardaki pezevengin bo?az?na sar?ld?m. Adam?n üzerine yürüyordum ama ellerim hep bo?lukta kal?yordu. Gücüm tükenince dizlerimin üzerine beton zemine çöküp a?lamaya ba?lad?m.
Hiç yokmu?um, kap? önünde a?layan biri oturmuyormu? gibi, resepsiyon görevlisi mü?terilerle ilgilenmeye, pezevenk k?zlar?m? satmaya devam etti.
Aya?a kalk?p çocuklar?m?n yan?na gittim. Islak yanaklar?mla, varl???m? hissetmeyen evlatlar?m?n gözlerinin içine bak?yordum.
Pi?manl?k dolu bir sesle onlara,
-Özür dilerim yavrular?m, dedim. Kurtaramad?m sizi. Bu ülkenin korkunç ?artlar?nda nas?l ya?ayaca??m? bilemedim. ?yi bir baba olamad?m. Kendimle birlikte sizi de ate?e att?m.
Bir süre daha a?layarak dizlerimin üstünde oturmaya devam ettim. ?çim dayan?lmaz ac?larla dolup ta??yordu. Bir kez daha anlam??t?m ki dünyada yaln?zd?m. Ne kadar ba??r?rsam ba??ray?m kimse beni duymayacakt?. Bir süre sonra sedyeye, oradan da ambülansa ta??nan kendimi gördüm. Sedyedeki varl???m nefes alm?yordu, ama gözlerimden ya?lar akmaya devam ediyordu.