Wyobra? sobie dwie cz?stki, oddzielone od siebie kilometrami, a nawet latami ?wietlnymi, zdolne do natychmiastowego oddzialywania na siebie, jakby l?czyla je dziwna niewidzialna nic w pró?ni. Albert Einstein z pewn? doz? sceptycyzmu nazwal t? wla?ciwo?c wszech?wiata "dzialaniem na odleglo?c". Byl rok 1935 i nawet najbardziej wizjonerscy fizycy intuicyjnie wyczuwali, ?e idea spl?tania kwantowego podwa?a wszelki zdrowy rozs?dek. Nie byla to jednak fantazyjna wymysl. Wr?cz przeciwnie, byla bezpo?redni? konsekwencj? teorii kwantowej, dziedziny fizyki powstalej kilka dekad wcze?niej w?ród o?wieconych naukowców Europy pocz?tku XX wieku.
Spl?tanie jest centrum jednej z najwi?kszych tajemnic wspólczesnej fizyki. Przywoluje jednak na my?l inn?, znacznie starsz?, ale równie prowokacyjn? koncepcj? synchroniczno?c Carla Gustava Junga. Jung, psychiatra i twórca psychologii analitycznej, opisal synchroniczno?c jako "znacz?cy zbieg okoliczno?ci", nieprzypadkowy zwi?zek mi?dzy ró?nymi wydarzeniami, które wydaj? si? rezonowac w pewnego rodzaju tajnej harmonii. Czy mo?emy zaryzykowac stwierdzenie, ?e spl?tanie kwantowe jest zaskakuj?cym naukowym echem intuicji Junga?
Ksi??ka ta porusza si? mi?dzy nauk? a filozofi?, mi?dzy danymi empirycznymi a zaskakuj?cymi intuicjami. Proponuje refleksj? wykraczaj?c? poza granice tego, co namacalne, w kierunku fascynuj?cych i wci?? niezbadanych obszarów. Autor zach?ca czytelnika do tego, co wielkie umysly zawsze potrafily: obserwowania dziwactw codzienno?ci, aby dostrzec przeblyski niezwyklo?ci.
Dzisiaj, gdy laboratoria dostarczaj? nam matematycznych dowodów na istnienie niesamowitych cudów, nasz ludzki instynkt sklania nas do zadania pytania, czy istnieje co? wi?cej. Byc mo?e, jak podejrzewal wielki fizyk David Bohm, we wszech?wiecie istnieje ukryty porz?dek, którego nie jeste?my jeszcze w stanie w pelni poj?c. Bohm sugerowal, ?e nielokalno?c, fundamentalna zasada fizyki kwantowej, mo?e byc kluczem do ponownej interpretacji zwi?zku mi?dzy umyslem a kosmosem.
Kiedy mowa o spl?taniu kwantowym, niemal nieuchronnie wkraczamy w dziedzin? metafizyki. Niektórzy uczeni (a mo?e bardziej wla?ciwe byloby powiedziec "niektóre o?wiecone umysly") dostrzegli w polach kwantowych podstaw? wyja?nienia zjawisk pozazmyslowych. Jest to oczywi?cie granica niepewna, ale nie pozbawiona uroku.
Nie jest przypadkiem, ?e w wielu tradycjach mistycznych, od Wschodu po Zachód, pojawiaj? si? wzmianki o polach energii l?cz?cych wszystkie rzeczy. Pomy?lmy o poj?ciach "prana" w filozofii indyjskiej lub chi?skim "qi". Fizyka kwantowa wydaje si? sugerowac, ?e idee te nie s? tylko poetyckimi moralami, ale fragmentami fizycznej prawdy, która wci?? czeka na rozszyfrowanie.
W epoce, w której wydaje si? dominowac technologiczny rozczarowanie i nic ju? nas nie zadziwia, temat taki jak spl?tanie przypomina nam, ?e tajemnica nie zostala wymazana. Tajemnica zostala jedynie przeniesiona dalej: z mitów i legend do eksperymentów laboratoryjnych. Byc mo?e dlatego, ?e, jak sugeruje spl?tanie kwantowe, nie ma ju? "tu" i "tam", "przed" i "po". Byc mo?e wszystko jest pol?czone. I w tym pol?czeniu mo?emy odnale?c utracony zachwyt.