Valentziako portuan, 13B saretaren atzean sortutako bibrazio bakar batek nahikoa du dena hankaz gora jartzeko. Elena, erdi detektibe, erdi notario, dardarka ari den zigilu batean sistema baten sinadura ikusten du: lurra eta itsasoa lotzen dituen esku-emate klandestinoa, eraikin bateko airea desbideratu eta edukiontzi hoztuak kontrolatzeko. Clara (logistika), Soto (itsasoa), Gabriel (fixer) eta Marina (lekuko) lagun, frogaren katea berreraikitzen du -aktak, ordu-zigiluak, bit-etik bitera irudiak-, bitartean Operadore Mediterraneoak eta haren ama-enpresak, Sun-Medek, ezabatu, mugitu eta berrizendatu egiten duten bitartean. Hemen, sirenek isildu egiten dute: erabakitzen duena zigiluaren kolpe lehorra eta giltza bere etxean dagoenean bakarrik obeditzen duen kontsola baten klik hotsa da.

Umbrae Antaris itsas-noir bat da, tentsio geldo eta errukigabez eraikia: metodoak kontakizun ofizialak nola gainditzen dituen kontatzen duen eleberria, soka tinko eusten diotenen artean aurkitzen den familiari buruzkoa, eta ezabatzea programatzen denean ere bizirik dirauten egiei buruzkoa.