Irene Rial tiña moitas ilusións que cumprir, mais ós dezaseis anos casou e estas esvaecéronse, coma faíscas no vento que ves voar alexándose e non podes alcanzar. Foi un matrimonio concertado, un no que non tivo ningún poder de decisión. Supoñíase que faría que a súa vida mellorara, tamén a da súa familia. Agardábase moito dela, cousas que endexamais logrou cumprir, cousas que fuxían da súa man e das que pretendían facela culpable. Durante anos sentiuse baldeira, tratando de seguir as normas sociais establecidas, mentres, pouco a pouco, a paixón que dentro lle queimaba sublevábase, mostrándolle o mundo doutro xeito.

Esta é unha novela de alma costumista, coa que viaxar a inicios do século XIX, a un pobo galego. Unha novela que versa sobre a historia dunha desas mulleres anónimas, desas que debían soñar en silencio e finxir un doce sorriso ante a xente, cuxa vida era decidida por outros. Unha novela coa que viaxar atrás no tempo, un tempo no que a relixión e as conviccións sociais tiñan moito peso sobre a vida da xente e, por ende, a reputación érao todo.