Estes poemas reproducen unha serie de sensacins, namoros e desilusins, producidas no corazn dun adolescente. Son sentimentos que saen directamente do corazn. Moitos deles foron escritos en quente - vox populi-, de a a sa violencia e os ataques furibundos en moitas ocasins. Outros teen a dozura dos momentos de felicidade, a poca feliz do poeta camia polos seus versos coa tranquilidade da auga que corre por un regato.
O feito de ser expresin das inquedanzas do poeta mozo libraos da rixidez dos metros e en ocasins ncheos dun vocabulario sinxelo. Pero que lle imos facer, o flur dos sentimentos ten os seus caprichos, e neste caso non a ser o noso poeta unha excepcin.
Os versos que serven de ttulo a este poemario, forma un conxunto con outros que poderiamos chamar de homenaxe. Un gran nmero deles son unha pequena homenaxe  nosa terra,  nosa cultura e s nosos homes. Pretende con eles reproducir os sentimentos que espertan nel, mozo que comeza abrirse camio na vida, esas personalidades admiradas, a cultura maltratada e a sa terra da que se sente defensor.
O noso poeta  a un tempo poeta social e poeta humano, das persoas que camian da man dunha lingua, a sa lingua. O poeta social ergue a voz en defensa da sa cultura e da sa terra, quere espertar a conciencia dos seus irmns e tamn quere reivindicar as figuras que el admira. Pero  tamn home, un adolescente que, como todo rapaz nesta etapa da sa vida, se atopa cunha serie de conflitos a nivel de sentimentos. Hoxe est namorado e o seu corazn entoa cantos tenros e fermosos; pero tamn vive momentos de rexeitamento e de soidade. Cando se produce este feito o corazn deixa sar toda a sa carraxe e a tristura que o enche.
Non est na nosa man xulgar se  mellor como poeta social ou como poeta intimista. A decisin  ta, lector, ti eres o que tes que xulgalo, nas tas mans quedan os seus sentimentos e as sas inquedanzas. Ti debes ser o seu xuz.